Ginjinha: het kleine glaasje dat heel Lissabon vertelt

Ginjinha dankt zijn naam aan de ginja, een zure kersensoort die de Romeinen naar Portugal zouden hebben gebracht. Het was een monnik, zo gaat het verhaal, die als eerste het idee had om ze te combineren met aguardente, suiker en kaneel. Maar het was een Spaanse immigrant in Lissabon, Francisco Espinheira, die het drankje als eerste aan het publiek verkocht, in een piepklein café op het Largo de São Domingos dat nog altijd bestaat, open sinds 1840 en al vijf generaties lang gerund door dezelfde familie.

Wat de eerste keer opvalt, is het ritueel meer dan het drankje zelf: je bestelt "com ou sem" — met of zonder de kers — betaalt een muntje, drinkt het in één teug, staand, zonder ooit te gaan zitten. In de Alfama-wijk neemt de traditie een andere vorm aan: bejaarde dames, vaak weduwen in het zwart gekleed, verkopen hun eigen ginjinha vanaf een tafeltje voor hun deur, of rechtstreeks via hun raam. In Óbidos, op een uur van Lissabon, wordt het geserveerd in een chocoladekopje dat je opeet zodra het glaasje leeg is — een idee dat bijna even beroemd is geworden als de likeur zelf.

Het is geen dessert, het is geen gebak, maar het is precies het soort moment dat Portugal weet te creëren met bijna niets: een eenvoudig gebaar, staand herhaald op een straathoek, dat vreemden samenbrengt voor de duur van een slokje. Het is ditzelfde idee dat onze Wooly-winkels drijft: een toonbank waar je vijf minuten stopt, een pauze die geen reservering noch ceremonie vereist, alleen de zin om iets te proeven dat een verhaal achter zich heeft.

In juni, tijdens de Festas de Lisboa — de volksfeesten ter ere van Sint-Antonius — vloeit de ginjinha rijkelijk door de steegjes, versierd met slingers en doordrenkt met de geur van gegrilde sardines. Het is het moment waarop dit kleine glaasje van bijna niets een symbool van de stad wordt: mensen proosten met buren die ze niet kennen, dansen een beetje, en vertrekken met vingers die nog naar kersen ruiken. Geen grote gelegenheid is nodig om ervan te genieten de rest van het jaar — een zondagmiddag of het einde van een maaltijd volstaat ruimschoots.

De ginjinha duikt ook steeds vaker op in hedendaagse cocktails, gemengd met champagne of geserveerd op ijs als een herinterpretatie van de digestief — maar het is staand, in een piepklein glaasje, dat ze het meest trouw blijft aan haar geschiedenis. Thuis volstaat het om zure kersen een paar weken te laten weken in aguardente met wat suiker en kaneel om een vereenvoudigde versie van het originele recept te verkrijgen.

Als u deze zomer in Lissabon bent, zoek dan de kleine groene en rode etalages van de ginjinha-bars — en als u in Brussel blijft, bewaren wij dezelfde Portugese warmte voor u aan de toonbank van onze winkels in Stockel, Etterbeek (Tongres), Ukkel en Waterloo.